Kız kardeşim Erica, annemizin intihar ettiğini söylemek için beni aramıştı.

Şok geçtikten sonra sorduğum ilk soru buydu.

“Bıraktı,” dedi Erica burnunu çekerek. “Ama sadece üzgünüm yazıyordu.”

Konuşmamızın geri kalanını annemizin neden böyle bir şey yapmış olabileceğini tahmin ederek geçirdik, ama ikimizin de bir fikri yoktu. Bulabildiğimiz en iyi açıklama, üç yıl önce kanserden ölen babamızı özlemiş olmasıydı.

Telefonu kapatmadan önce, Erica bana annemizin ölümünden haftalar önce ayarladığı anma töreninin detaylarını verdi.

Tüm bunlar bir hafta önce oldu.

Anma töreninden bir gün sonra, Erica ve ben bir avukattan, annemizin vasiyetinde ona özel talimatlar bıraktığını söyleyen bir telefon aldık.

Bu yüzden şimdi ikimiz de onun ofisinde oturuyorduk.

Avukat vasiyeti okuduğunda, annemizin her şeyi eşit olarak benimle kız kardeşim arasında paylaştırdığını duyduk. Şaşırmadık.

“Hepsi bu mu?” diye sordum, “Bizi buraya sadece yarı yarıya pay alacağımızı söylemek için mi çağırdınız?”

“Tam olarak değil,” diye yanıtladı avukat, “Annenizin ek bir isteği daha vardı.”

“Neymiş?” diye sordum.

“Maalesef sizden ofisi terk etmenizi rica edeceğim, Bayan Payne,” dedi avukat kız kardeşime.

“Neden burada kalamıyor?” diye sordum.

“Anneniz size vereceğim şeyi sadece sizin görebileceğinizi belirtti,” diye açıkladı avukat.

“Sorun değil,” dedi Erica, ve ofisten çıktı.

Kız kardeşim gittikten sonra, avukat kalkıp dolabından eski bir yün palto çıkardı ve bana getirdi.

“Anneniz bunu sizin almanızı istedi,” dedi. Paltoyu bana uzattı.

“Bir palto mu yani?” dedim. Ayağa kalktım. “Bir paltoyu bu kadar özel yapan ne?”

“Onu giymeniz gerekiyor,” diye talimat verdi avukat.

“Ne?”

“Anneniz onu denemeden gitmenize izin vermememi söyledi,” dedi avukat.

“Bu çok saçma,” dedim paltoyu giyerken, “Mutlu musunuz şimdi?” Ellerimi paltonun ceplerine soktum.

Bunu yaptığımda, sağ elim katlanmış bir kağıda dokundu. Onu çıkardım, açtım ve içindeki mesajı okudum.

Şöyle yazıyordu:

Bu palto gerçek annenize aitti, seni kaçırdığımda çaldım.

Dünyam bir anda altüst oldu. Annemin intihar etmesinin sebebinin ben olduğum gerçeğiyle yüzleştim.

Kendini öldürmeden birkaç hafta önce, anneme aile geçmişimizi merak ettiğim için bir DNA testi yaptırdığımı söylemiştim.

Orijinal metin: u/k_g_lewis

Annem Öldü Ve Bana Bıraktığı Tek Şey Eski Bir Paltoydu yazısı ilk önce Karanlık Dosyalar üzerinde ortaya çıktı.

Gözlerimi açıyorum ve Hemşire Judy’yi sabah enjeksiyonumu yapmaya hazır halde görüyorum. Yatakta oturup pijamamın kolunu sıvıyorum. İğnenin derimin altına girdiğini ve ilacın damarlarıma aktığını hissediyorum.

Hemşire bana sıcak bir gülümsemeyle bakıyor. “Aferin! Şimdi kantine gidip arkadaşlarınla kahvaltı yapabilirsin.”

Arkadaşlar? Burada arkadaşım yok ki. Arkadaşlarım benden neredeyse 100 kilometre uzakta. Hayatın tadını çıkarıyorlar, yeni şeyler öğreniyorlar, partilerde öpüşüyorlar. Benim gibi gençliklerini bir psikiyatri koğuşunda geçirmiyorlar.

Okulda bir anksiyete krizi geçirdikten sonra ailem beni buraya yerleştirdi. Kontrolümü kaybettim ve aptalca bir şey yapmaya çalıştım.

Şimdiyse her şey bana aptalca geliyor.

Deli Nora’nın odasının önünden geçiyorum. Onun bağırışlarını görmezden gelmek imkansız. Sürekli “Kelly ve Jenna” diye bağırıyor, bu isimlerin ne anlama geldiğini bilmiyorum. İki doktorun sakinleştiricilerle odasına koştuğunu görüyorum.

Burası onun gibi insanlarla dolu. Buraya ait olduğumu sanmıyorum.

Kantine giriyorum ve yüksek bir “Sürpriz!” sesi duyuyorum. Etrafıma bakıyorum ve diğer hastaların etrafında toplandığı bir pasta görüyorum, üzerinde rakam mumları – 1 ve 7 – ve bir yazı: “Doğum günün kutlu olsun, Robin!”. Evet, bugün benim 17. doğum günüm. Yaşasın. Tamamen unutmuşum. Kendimi gülümsemeye zorluyorum ve mumları üflüyorum.

Pastanın tadı sabun ve öksürük şurubuna benziyor.

Kimse bakmazken mumları cebime saklıyorum. Sanırım bugün alabileceğim tek hediye bu.

Odaya dönerken hemşirelerden birini durduruyorum. Ailemin beni görmeye gelip gelmeyeceğini soruyorum. Omuz silkip tek kelime etmeden uzaklaşıyor.

Kaltak.

Yatağa uzanırken kollarımı uzatıyorum ve ellerime bakıyorum. Çok… tuhaf görünüyorlar. Çok tuhaf… Belki de bu ilaçlardan birinin yan etkisidir?

Hemşire Judy düşüncelerimi bölüyor. Öğleden sonra içmem gereken ilaçlarla içeri dalıyor.

“Nasıl hissediyorsun, canım? Doğum günü sürprizini beğendin mi?” diye soruyor o sinir bozucu tatlı gülümsemesiyle.

“Evet, bugünün doğumgünüm olduğunu unutmuşum.”

Elimi tutup, “Endişelenme tatlım, bu herkesin başına gelir,” diyor.

Elimi tutarken, neden cildimin bu kadar garip göründüğünü soruyorum.

Hemşire Judy bana anlayışlı bir bakış atıyor. “Bence bu yaşına göre normal, sence de öyle değil mi tatlım?”

Beni aptal yerine mi koymaya çalışıyor? Yeter artık.

“Ama ben sadece 17 yaşındayım!” diye yalvarıyorum.

“Elleri benimkiler gibi olan başka bir genç görmedim hiç! Baksana şuna!”

Cebimden mumları çıkarıp neredeyse gözüne sokuyorum.

“Görüyor musun?! Bir ve yedi! On yedi!” diye bağırıyorum.

Judy nazikçe titreyen ellerimden mumları alıyor.

“Robin, bu on yedi değil. Sana doğru sıralamayı göstereyim. Yedi ve bir.”

…Yetmiş bir.

Orijinal metin: u/gosha_to93

Doğumgünü Kızı yazısı ilk önce Karanlık Dosyalar üzerinde ortaya çıktı.

“Evet.”

“Emin misin? Biraz zor nefes alıyorsun gibi.”

“İyiyim.”

“Güzel. Rahatlarsan daha çabuk biter. Başlamak için sadece bazı temel bilgilere ihtiyacım var.”

“Temel?”

“Basit şeyler.”

“Tamam.”

“Kolay bir soruyla başlayalım. Adın ne?”

“Roy.”

“Soyadın ne?”

“Fromeir.”

“Peki, Bay Fromeir, kaç yaşındasın?”

“16.”

“Okula gidiyor musun?”

“Hayır.”

“Neden?”

“Bilmiyorum. Gitmiyorum.”

“Yalnız mı yaşıyorsun?”

“Hayır.”

“Annen ve kardeşin Bill ile yaşıyorsun, değil mi?”

“Evet.”

“Güzel. Güzel. İyi gidiyorsun. Ama şimdi daha zor sorular sormam gerekiyor, tamam mı? Bunu kaldırabilecek misin?”

“Evet.”

“Aferin. Kardeşin Bill başını belaya sokmuş. Kötü bir şeyle suçlanıyor.”

“Suçlanıyor mu?”

“Kötü bir şey yaptı. O küçük kıza. Jennie Connor.”

“Ya…”

“Açık konuşmak gerekirse, Bay Fromier, bu olayla ilgili bir şeyler bildiğini düşünüyorum. Bugün burada olmanın sebebi bu. Bill ve o küçük kız hakkında bir bildiğin olduğunu düşünüyorum.”

“Ben…”

“Çekinme.”

“Ben…”

“Rahatla. Başın belada değil. Sadece şu soruya cevap ver. Bill’in Jennie’yi ormana götürdüğünü gördün mü?”

“Onları görmedim.”

“Gerçekten mi?”

“Jennie’yi gördüm. Bill evdeydi.”

“Jennie’nin ormana gittiğini ama Bill’in evde olduğunu mu söylüyorsun?”

“Evet.”

“Bay Fromier, pek inanasım gelmiyor. Bill’in ceketini o ormanda bulduk. Ceketin üzerinde birkaç damla kan vardı. Jennie’nin kanı. Onu da bulduk. Sadece birkaç metre uzaktaydı. Bazı fotoğraflar çektik. Görmek ister misin?”

“Fotoğraflar mı?”

“Cesedin. Görmek ister misin?”

“Hayır.”

“Evet, sanırım istemezsin. Hiç hoş görünmüyorlar. Yine de şu soruyu sormam lazım, Jennie’nin kanı Bill’in ceketinde ne arıyordu? Ve neden bir düzine tanık onları futbol maçından birlikte ayrılırken gördüğünü iddia ediyor?”

“Tanıklar mı?”

“Bay Fromier, maç çıkışında onları takip ettiğini biliyorum. Kamera görüntüleri var. Bu yüzden tekrar soruyorum. Bill’in Jennie’yi ormana götürdüğünü gördün mü?”

“Ben…”

“Gördün mü?”

“Görmedim.”

“Bence yalan söylüyorsun.”

“Bill evdeydi. Futboldan birlikte geldik. Bill dedi ki Jennie’yi eve götür.”

“Jennie’yi sen mi götürdün?”

“Soğuktu. Bill dedi ki Jennie’yi al ve ceketimi al. Ben dedim ki hadi ormana gidelim. Jennie hayır dedi. Bu beni kızdırdı. Onu ittim. Başını vurdu.”

“Ne?”

“Onu ormana sakladım. Korktum. Başımın belaya girmesini istemedim. Uyandı. Kızgındı ve bağırıyordu, bu yüzden ona vurdum. Ona vurdum ki sussun.”

“Ya ceket?”

“Ceket?”

“Bill’in ceketi.”

“Onu sakladım.”

“Nereye?”

“Yatağımın altına.”

“Tanrım, hayır, yatağının altında değil.”

“…”

“Düşün! Hayatında bir kez olsun düşün!”

“…”

“Onu ormana sakladın.”

“Onu ormana sakladım.”

“Evet, unutma. Bu detay önemli.”

“Üzgünüm.”

“Polisler sana bunları gerçekten sorduklarında bütün detayları hatırlaman gerekiyor. Bağırdığım için üzgünüm, aptal yerine konduğunu görmekten nefret ediyorum.”

“Biliyorum, Bill.”

Orijinal metin: u/pretty_creepy

İtiraf yazısı ilk önce Karanlık Dosyalar üzerinde ortaya çıktı.

Mesajlar kronolojik sırayla gösterilmektedir, en son mesaj en üstte.

Orijinal metin: u/Tatsuya-

Son Mesajlar yazısı ilk önce Karanlık Dosyalar üzerinde ortaya çıktı.

Bardağı taşıran son damla, geç saatlere kadar çalıştıktan sonra eve geldiğimde, kanepenin yan tarafında yemek tabağı büyüklüğünde bir delik açtığını görmemdi.

Bir şeyler yapmam gerektiğine karar verdim. Farklı oyuncaklar denedim, hatta kedi nanesi bile, ama hiçbir şey işe yaramadı. Bir gece Amazon’da gezinirken bir evcil hayvan kamerası gördüm. Bu, evcil hayvanınızı canlı yayında kaydeden ve siz uzaktayken davranışlarını izlemenizi sağlayan küçük bir kamera. Hatta onlarla konuşabilmeniz için bir sesli iletişim fonksiyonu bile var.

Saçma geldi ama kedimi seviyorum, bu yüzden satın aldım. Hızlı kargo ile geldi, ve hemen kurmaya başladım. Kamerayı Ruk’un en çok vakit geçirdiği yer olan yatak odama koymaya karar verdim.

İlk iş günümde sanırım o kamerayı otuz kez kontrol ettim. Mikrofona konuştuğumda Ruk daha mutlu görünüyordu ve evde de herhangi bir yıkım olmadığını fark ettim.

Dördüncü gün Ruk ile ilgili sorunu çözdüğümü düşünüyordum — ta ki şu ana dek.

Yaklaşık otuz dakika önce Ruk ile yatağa girdim, gözlerimi kapatmaya hazırdım ki telefonum titredi. Evcil hayvan kamerasından bir bildirim gelmişti. Görmezden gelecektim, eminim ben tetiklemiştim. Ama yine de açtım. Gördüğüm şey telefonu daha sıkı tutmama neden oldu.

Yatakta kendimin videosu yerine, uzun, sıska, soluk tenli ve büyük gözlü bir adam gördüm. Odaya abartılı adımlarla, çizgi film karakteri gibi gizlice giriyordu.

Kameranın hemen önüne geldi, neredeyse çürük nefesini koklayabileceğim kadar yakındı. Gülümsedi.

Hemen videoyu durdurdum, dehşete kapıldım. Adamın olması gereken yere baktım ama kimse yoktu.

Amazon’a girdim ve aldığım evcil hayvan kamerasını buldum, garip bir aksaklık olması umuduyla yorumları okudum. Bu bir şaka olmalıydı.

İlk birkaç yorum oldukça standarttı, ama son yorum beni yerimden fırlattı.

Müşteri, kameranın zaman gecikmesi olduğunu, aralığın bazen on beş dakikaya kadar çıktığını şikayet ediyordu.

Videoya geri döndüm ve titreyen parmaklarla oynat tuşuna bastım. Adamın kameraya göz kırptığını, yatağımın altına sürünerek girdiğini, ve karanlıkta kaybolduğunu dehşetle izledim. Sonra kendimi odaya girip yatağa çıkarken gördüm ve video sona erdi.

Şimdi onun altımda olduğunu bilerek oturuyorum yatağımda. Polisi arayabilirim belki ama sanırım yeterince zamanım olmayacak…

Bu yüzden lütfen, kendinize bir iyilik yapın ve internetten bir şey almadan evvel yorumları okuyun.

Orijinal metin: u/Maliagirl1314

Yorumları Okumalıydım yazısı ilk önce Karanlık Dosyalar üzerinde ortaya çıktı.

Bu makaleler ve programlar daha zayıf kadınlar için. Kocamın beni artık sevmediğini anında anladım.

Küçük şeylerle başlayacak. Hiçbir sebep yokken daha çok gülümseyecek. Onun söylediği ya da yaptığı küçük şeylere gülecek — ki bunları siz söyleseydiniz asla komik bulmazdı. Ve bu sadece daha da kötüleşecek. Onu gördüğünde yüzü güneş gibi parlayacak. Ve sürekli onu görecek, bunu durduramayacaksınız. Hayatının her yerinde o var. Kanser gibi, istilacı. Ya da bir sülük. Tüm dikkatini ve sevgisini sizden çalıyor.

Ve sonra, daha da kötüsü, arkadaşları, sizin arkadaşlarınız, fark edecek. Size, onu daha önce hiç böyle görmediklerini, ne kadar mutlu olduğunu söyleyecekler. Midenizi bulandıracak kadar. Ve sonunda, size söyleyecek. Daha önce hiç böyle bir aşk hissetmediğini, onsuz nasıl yaşadığını bilmediğini söyleyecek.

Eh. Bir şeyler yapılması gerekiyordu tabii ki. Kocamı seviyorum. Küçük bir baştan çıkarıcının onu benden çalmasına izin vermeyeceğim! Hayır. Bu yüzden işleri kendi başıma halletmeliyim.

Tanrıya şükür ki hala küçük. Yürüyebilseydi onu bu kadar kolay boğabileceğimi sanmıyorum.

Orijnal metin: u/mellowyellowsun

Kocamın Beni Aldattığını Biliyorum yazısı ilk önce Karanlık Dosyalar üzerinde ortaya çıktı.

Bu trajik ya da olağandışı bir durum değildi. Sadece bir araba kazası. Bana çarpan adamı suçlamıyorum. Eşi doğum yapıyordu ve yolda buz vardı, bu yüzden hız yapıyordu. O arabasının kontrolünü, ben de hayatımı kaybettim.

Onun suçu değil. Bunu biliyorum. Zalim değilim. İntikam peşinde de değilim.

Hatta tam tersi.

Geride ailemden kimse kalmamıştı ve o zamanlar birkaç arkadaşımı da kaybetmiştim. Cenazem olduğunda, gelen tek kişiler patronum ve beni öldüren aileydi. Kadın, yeni doğmuş kızını göğsüne sıkıca bastırmıştı.

Patronumdan nefret ediyordum ve mezarlık çok sessizdi, bu yüzden aileyi eve kadar takip ettim.

Lily, benim kendi ailemden biri olabilirdi. Tatlı, zeki ve çok küçüktü. Biri beşiğini sallamazsa uyumakta zorlanıyordu ve ailesi çok yorgundu. Onu yatağa yatırdıktan sonra, beşiğini sallamak benim için kolaydı. Yorulmuyordum. Ona yardım edebilirdim.

Yıllar geçtikçe, Jack ve Lori evde yalnız olmadıklarını fark ettiler. Cenazemle benim ortaya çıkışım arasında bağlantı kurmaları uzun sürmedi. Hiç kötü niyetli olmamıştım, bu yüzden korkmadılar ya da kızmadılar.

Ölüm günümün yıldönümünde mumlar yakmaya başladılar. Yemeklerde ve tatillerde masaya boş bir sandalye eklediler. Gerçekten bu ailenin bir üyesi gibi hissediyordum.

Birisi kapıyı zorlamaya çalışıyor.

Bu Lori’nin eski sevgilisi. Takıntılı. Öfkeli. Aileye zarar verecek. Benim aileme.

Hayaletlerle ilgili bildiğim bir şey varsa, o da ne kadar çok dua alırsanız, o kadar güçlü olursunuz. Son beş yıldır mumlar, süs eşyaları ve hatta ara sıra yiyecek bile alıyordum. Bundan güçlenmiştim.

Tenimin buz gibi soğukluğuna karşı bıçağın sıcaklığını elimde hissedebiliyorum.

Lori, Jack ve Lily benim ailem. Onları önemsiyorum. Ve henüz bana katılmayacaklar.

Orijinal metin: u/Pansyk

Benim Ailem yazısı ilk önce Karanlık Dosyalar üzerinde ortaya çıktı.